Fitness achter de pc
31 mei, 2005
Er bestaan allerlei niet voor de hand liggende elektronica die gebruik maakt van de usb-poort, zoals ventilators, koffiebekers en elektrische dekens. Waren deze apparaatjes al vreemd, de USB Muscle Trainer is dat pas echt. De Muscle Trainer is een optische muis voorzien van een aantal elektroden die op uw lichaam worden geplakt. De naam verraadt al waar het product voor dient: u kunt er uw spieren mee trainen.
De elektroden worden op het lichaam geplakt en aangesloten op de muis die uiteraard in de usb-poort wordt geplugd. Op de muis bevinden zich twee knoppen waarmee de intensiteit van de elektroden geregeld worden. Daarna worden de spieren getraind, terwijl de gebruiker zijn normale werkzaamheden uitoefent. Lijkt me trouwens wel lastig als je vergeet dat je vastzit aan de muis als je opstaat. Maar als het werkt, dan wordt je tijd wel dubbel efficiënt besteedt. Een ritje naar een sportschool is immers overbodig.
Misschien is dit product een voorbode van een nieuwe trend: aan de gezondheid werken tijdens het computers. Wat zouden we nog meer kunnen verwachten? Fietspedalen waarmee de muiscursor bediend wordt? Of een toetsenbord waarop je echt hard moet slaan om je armspieren te trainen. Ik verwacht van niet, zelf word ik al moe als ik er aan denk. Het zullen hoogstens producten zijn waarmee je passief aan de conditie werkt, zoals de Muscle Trainer. Maar wat mij betreft blijft het zoals het nu is: computeren en werken aan de conditie gescheiden. Hebben we tenminste nog een reden om af en toe van het beeldscherm weg te lopen.
Onderwerpen: Weblogs | 1 Reactie »
Mobiel communicatieapparaat
30 mei, 2005
Toen ik enige tijd geleden een aantal foto’s van de HTC Universal zag, vroeg ik me in eerste instantie af wat het was. Een minilaptop tablet geval of toch een telefoon met pda functies? Of is het een pda met telefoonfuncties. Waarschijnlijk het laatste, aangezien het apparaat draait op Windows Mobile 5.0. Op nieuwe foto’s van de Universal is de pda uitgevoerd in zwart in plaats van zilver. Op de foto ziet het er erg goed uit.
De Universal is meer dan compleet te noemen. Zo beschikt hij over maar liefst vijf draadloze technieken: wifi, bluetooth, gsm (tri-band), 3G en infrarood. Hiermee moet het mogelijk zijn om werkelijk overal een verbinding op te zetten. Opvallend aan de pda is het volledige qwerty toetsenbord. De toetsen zijn vast te klein om er met tien vingers op te tikken, maar om onderweg snel een tekst, sms of e-mail te tikken moet het prima werken. Met het draaibare en kantelbare scherm lijkt het mij wel lastig om de Universal als telefoon te gebruiken, maar dit valt misschien wel mee. Dat dacht ik van de normale pocket pc’s eerst ook, en nu bel ik zelf met een pda.
Het toevoegen van een toetsenbord aan een pda/telefoon, of is mobiel communicatieapparaat een betere naam, vind ik zelf erg logisch. E-mail is een erg handige vorm van communicatie en ook sms is in ons land erg populair. Bij instant-messengers is een toetsenbord helemaal een voordeel. Op een pda zonder toetsenbord wordt het na een tijd erg vervelend om te tikken via een on-screen toetsenbord of door letters te schrijven. Het toetsenbord heeft nog een voordeel: het scherm is bij het dichtklappen beschermd. Zo is een hoesje ook gelijk overbodig.
Onderwerpen: Weblogs | 1 Reactie »
Films kijken in je eentje
28 mei, 2005
Van de week las ik op het web een nieuwsbericht over een bril waarmee een virtueel scherm gecreëerd wordt van vijftig inch. Deze Xeye van Leadtek is ontworpen om films mee te kijken. Vandaag lees ik in een ander nieuwsbericht over een hoofdtelefoon waaruit echt surroundgeluid komt. Ook dit uitvoerapparaat lijkt mij erg geschikt om een film mee te kijken. Al is de hoofdtelefoon primair bedoeld voor het spelen van games, iets dat te zien is aan de microfoon.
Een bril zoals de Leadtek zal best werken, maar terwijl ik over het concept nadacht schoten er mij toch wat vragen binnen. Films kijken is ontspanning en daarbij hoort voor mij iets te snacken en te drinken. Tot zover geen probleem. Je zet je snacks en drinken klaar, zet de bril op en gaat een film kijken. Totdat je honger of dorst krijgt… Met zo’n bril kun je volgens mij niet zien waar je versnaperingen staan. Lastig, want nu moet je iedere keer de film op pauze zetten om iets te nuttigen.
Een ander probleem is dat films kijken vaak een sociale gebeurtenis is. Het is echter wat moeilijk kijken met meerdere mensen op één bril. Of is het de bedoeling dat iedereen een eigen bril meebrengt? Niet echt gezellig. Ook de hoofdtelefoon lijkt mij niet bevorderlijk voor de gezelligheid, al kun je wel zien waar je snacks staan. Om te gamen is zo’n hoofdtelefoon dan weer wel uitstekend geschikt. Een spel spelen doe je meestal in je eentje en zo hoeft niet heel de buurt mee te genieten van de explosies in de virtuele oorlog. Beide apparaten hebben wel een groot voordeel: je hebt geen grote kamer nodig om ze te gebruiken. En samen films kijken kan ook in de bioscoop.
Onderwerpen: Weblogs | 2 Reacties »
Hoesjes voor alle apparatuur
27 mei, 2005
Voor bijna alle draagbare gadgets zijn allerlei hoesjes te vinden. Een apparaatje waar dat zeker voor geldt is de iPod. Van sokken tot rubberen skins, alles is te vinden. De vreemdste die ik tot nu toe zag is deze iGuy, die ik tegenkwam op het web. Hij ziet er grappig uit, maar die voetjes en handjes zitten in de broekzak zeker in de weg. Zelf heb ik voor de iPod de Apple iPod Socks. Ik vind ze best stijlvol en was verbaasd toen iemand de opmerking maakte wat voor oude sok er nu toch om mijn iPod zat. Nu behoren de sokken objectief gezien niet tot de beste, maar ze hebben hun charme. Voor mijn overige spullen heb ik weer totaal andere bescherming. Het ‘hoesje’ voor de Game Boy SP is hiervan een van de vreemdste. Het is een metalen koffertje.
Het zou eigenlijk veel handiger zijn om die Game Boy zonder het metalen koffertje te gebruiken, iets dat mij toch niet lukt. Wanneer ik een mooi apparaat pas nieuw heb, is dat altijd een stressvolle tijd. U zult zich wellicht afvragen waarom. Ik wil alles namelijk in absolute nieuwstaat houden. Het zal daarom wel zijn dat ik voor werkelijk ieder draagbaar apparaat een bijpassend hoesje bezit. Eén ding is echter zeker: dat eerste krasje komt er hoe dan ook. De eerste momenten na zo’n kras zijn altijd somber, de stemming slaat echter snel om. Het voelt voor mij namelijk als een opluchting, ik hoef er vanaf dat moment niet meer zo voorzichtig mee om te gaan. Het leed is al gedaan. Pas vanaf dat moment kan ik apparatuur gebruiken zoals het bedoeld is, als gebruiksartikel. De eerste kras zelf maken gaat mij echter te ver, dus in de toekomst zullen er nog vele skins en koffertjes volgen.
Onderwerpen: Weblogs | 1 Reactie »
Handzaam surfen
26 mei, 2005
Surfen neemt bij u waarschijnlijk ook een groot gedeelte van uw computertijd in beslag. Het is dan ook niet vreemd dat steeds meer apparatuur hierop inspring. Nokia brengt een apparaat uit dat het midden houdt tussen een pda en een volwaardige tablet-pc: de Nokia 770. De 770 is voorzien van een scherm met een resolutie van 800 bij 480, dat uiteraard aanraakgevoelig is. Het internetcomputertje draait op Linux.
Opvallend, voor een Nokia, is de afwezigheid van een gsm-telefoon. Het is de bedoeling dat de internetverbinding via wifi of bluetooth door een extern apparaat tot stand wordt gebracht. Met een scherm dat vier inch meet, lijkt het mij een handzaam apparaat (afmetingen 14,1 x 7,9 x 1,9 cm) en in gebruik een stuk handiger dan een veel grotere tablet pc. De schermresolutie is hoog genoeg om prettig te surfen, in tegenstelling tot de meeste pda’s. De 770 combineert hiermee wat mij betreft het beste van twee werelden. Het enige dat de Nokia ontbeert is opslagcapaciteit: een harde schijf ontbreekt. Wel is er 64 MB flash-opslag beschikbaar en kan dit worden uitgebreid met reduced size multimediacards. De tablet is hierdoor dus minder geschikt als mediaspeler, hoewel hij de gangbare formaten wel ondersteunt.
Ik verwacht dat er wel markt is voor apparaten gericht op internetten. Zeker als ik naar de verwachte prijs voor de 770 kijk, die zou rond de 350 dollar liggen. Een stuk goedkoper dan welke tablet-pc dan ook. Met de zomer in zicht zou het niet verkeerd zijn om in de tuin een beetje te surfen op deze mini-tablet.
Onderwerpen: Weblogs | Geen reacties »
De macht van de vinger
25 mei, 2005
Wat is er natuurlijker dan iets aan te raken met je vinger? Niets wat mij betreft. Daarom zijn touchscreens zo handig. Zoals op deze nieuwe Fujitsu Lifebook B6000. Nu heb je voor het touchscreen op deze notebook wel een stylus nodig, maar dat heeft dan als voordeel dat het nauwkeuriger werkt. Maar zowel met de vinger als met een stylus is het prettig werken met een scherm waarop je handelingen met één klik kunt uitvoeren. Op de een of andere manier heb ik het gevoel directer betrokken te worden bij de gebruikersinterface.
Als ik overdag met mijn pda bezig ben geweest, heb ik ’s avonds achter de pc vaak de neiging om dingen op het scherm aan te raken. De enkele keer dat ik het onbewust echt doe, is de verbazing groot wanneer er niets gebeurt. Kennelijk is het (voor mij) een heel natuurlijke methode om dingen op het scherm te selecteren. Nu zijn touchsceens vooral handig op apparaten die je onderweg nodig hebt zoals pda’s, notebooks en tablet pc’s. Daar zijn ze dan ook veelvuldig op te vinden.
Het is echter niet verwonderlijk dat je in het dagelijkse leven steeds meer touchscreens tegenkomt. Zo zijn de kaartjesautomaten van de NS voorzien van zo’n scherm. Ik heb daarbij één nadeel ontdekt. Als het scherm vet is, reageert het soms niet accuraat. Met de honderden vingers die het scherm dagelijks moet verwerken, is een beetje vettigheid geen wonder. Gelukkig komt de onnauwkeurigheid heel weinig voor en staan er meestal meerdere apparaten naast elkaar. Toch word je raar aangekeken als je achter een automaat staat en na wat drukken besluit om aan te sluiten in de rij bij een andere. Dan verlang ik, weliswaar een enkele tel, weer even terug naar de echte knoppen van vroeger.
Onderwerpen: Weblogs | Geen reacties »
Stickers plakken is hip
24 mei, 2005
Ooit begonnen op de mobiele telefoon worden nu steeds meer apparaten ermee uitgerust: verwisselbare frontjes. Al heten ze tegenwoordig skins. De manier om je apparaat als fabrikant te onderscheiden van de concurrentie? HP deed het al met zijn eigen versie van de iPod, al waren dat meer stickers. Nu kondigt ook Creative een mp3-speler met als belangrijke eigenschap: verwisselbare skins. De Creative Zen Neeon is voorzien van een harde schijf.
De Zen Neeon biedt een opslagcapaciteit van 5 GB en is uitgerust met een radio, microfoon en een line-in aansluiting. Creative claimt dat de speler met zijn afmetingen van 79,8 mm x 46,9 mm x 15,9 mm de kleinste mp3-speler voorzien van een harde schijf is. Ook aan het uiterlijk werd gedacht: het apparaat is uitgevoerd in een zwarte pianolak. Verder is het mogelijk om voor de achtergrondverlichting van het display te kiezen uit zeven kleuren. De skins zijn volgens Creative eenvoudig aan te brengen en er ook weer af te halen. Vorige week kondigde Nintendo een nieuwe versie aan van zijn Gameboy Advance. Ook deze Gameboy Micro kan door middel van skins van uiterlijk veranderd worden.
Verwachten fabrikanten dat apparaten extra hip worden door skins, waardoor het minder opvalt dat het apparaat helemaal niet zo bijzonder is? Er bestaan immers al kleine handige mp3-spelers en van de Gameboy Advance waren al twee versies. Bij mobiele telefoons heb ik het idee dat het gebruik van verwisselbare frontjes juist afneemt en de toestellen van zichzelf een hip uiterlijk meekrijgen. Misschien ligt het aan mij, maar ik associeer stickers, waarop de skins meestal erg véél lijken, niet met hip. Stickers verpesten voor mij juist een apparaat en ik peuter ze er zorgvuldig vanaf. Nu zou ik ze er juist op moeten plakken als het aan de fabrikanten ligt.
Onderwerpen: Weblogs | 1 Reactie »
De harde flashschijf
23 mei, 2005
Schreef ik vorige week een column waarin ik constateerde dat steeds meer producten met een harde schijf worden uitgerust, kom ik vandaag een nieuwsbericht tegen waarin Samsung juist het tegenovergestelde probeert. Voor de notebook, en daarmee de pc, is de harde schijf al tijden het medium om de data op te slaan. Samsung heeft echter een flashschijf gemaakt met dezelfde afmetingen en aansluitingen als de in laptops gebruikelijke 2,5 inch schijven. Ook het uiterlijk zou op de traditionele harde schijf lijken. Het gewicht is lager, minder dan de helft van een harde schijf.
De Solid State Disk (ssd) is leverbaar met een capaciteit tot 16 GB en maakt gebruik van NAND flashgeheugen. Het grote voordeel van deze flash harde schijf is het energieverbruik. Dat zou maar vijf procent zijn van het energiegebruik van een harde schijf, waarmee de batterijtijd volgens het bericht met tien procent toeneemt. Omdat er geen bewegende delen zijn, is de schijf ook erg goed bestand tegen schokken. Daarbij is de ssd ook nog sneller dan de magnetische schijven. Samsung brengt ook een 1,8 inch model uit.
Nu is een opslagcapaciteit van 16 GB natuurlijk beperkt, maar juist voor notebooks die onderweg gebruikt worden maakt dat niet uit. Met de flashschijf van Samsung wordt het voor fabrikanten van notebooks erg eenvoudig om een notebook bestand te maken tegen extreme omstandigheden. In het bericht staat jammer genoeg niets over de verwachte levensduur van de schijf, flashgeheugen is namelijk maar een beperkt aantal malen te beschrijven. Zeker als het gebruikt wordt als schijf voor een besturingssysteem, met het bijbehorende wisselbestand, zou dat punt snel bereikt kunnen worden. De prijs zal wel erg hoog worden, en de ssd zal daarom voorlopig vooral interessant zijn voor industriële toepassingen. Het gezellige geratel van de harde schijf hoeven we dus nog niet te missen.
Onderwerpen: Weblogs | Geen reacties »
De elektronische bediende
21 mei, 2005
Stelt u zich eens voor: u zit lekker televisie te kijken en u hebt zin in iets te drinken. Even roepen en uw persoonlijke robotbediende komt gelijk aandraven. In zijn handen bevindt zich een heerlijk drankje, dat hij met een glimlach aanbiedt. Toekomstmuziek? Nog wel, hoewel de opvolger van de Robosapien in staat is om een blikje bier te dragen. De Robosapien V2 is maar liefst 60 centimeter hoog en reageert zelfs op verbale commando’s. Het enige dat nog lijkt te ontbreken is een zekere vorm van intelligentie, u moet de robot zelf bedienen.
In een artikel over de Robosapien V2 staat een voorproefje van de derde versie van de speelgoedrobot. Deze lijkt nog indrukwekkender te worden. Zo is het plan om hem 30 centimeter groter te maken, waardoor de derde Robosapien maar liefst 90 centimeter hoog wordt. Hij moet dan ook in staat zijn om echt te helpen in het huishouden. Ook is het de bedoeling dat de derde versie geen afstandsbediening meer heeft, hij wordt compleet bestuurd met de stem.
Het lijkt mij wel handig zo’n elektronische bediende die zonder morren doet wat je hem vraagt. De huidige versie is al in staat om objecten te ontwijken, dus vervelende klusjes als stofzuigen moeten geen probleem zijn. Het enige dat mijn enthousiasme tempert, zijn de toekomstbeelden die geschetst worden in films als I, Robot. Hierin worden de huishoudrobots zo intelligent, dat ze in opstand komen. Voorlopig is dit gelukkig nog niet aan de orde, maar het onderzoek naar artificiële intelligentie staat natuurlijk niet stil. Op het moment dat een volgende versie van de Robosapien uitgerust wordt met intelligentie, hebben we misschien een probleem. Ik hoop dat de ontwikkeling naar sterkere accu’s wat langzamer gaat, zodat u een in opstand gekomen robot rustig kan laten uitrazen.
Onderwerpen: Zonder rubriek | Geen reacties »
Reclame in spellen
20 mei, 2005
Het bericht dat adverteerders steeds meer verwachten van ingame reclame kwam niet echt als een verrassing. In de echte wereld worden we immers overspoeld met reclame, de spellen gaan ondertussen steeds meer op deze echte wereld lijken. Bij een realistisch wereldbeeld hoort reclame. Vooral bij een sportspel als voetbal voegt reclame langs de graskanten veel toe aan het realisme. Ook een racespel zonder sponsors op de wagens zou er raar uitzien.
Reclame kan echter ook verkeerd uitpakken. Toen een aantal jaar geleden het spel Enter the Matrix uitkwam, dat is gebaseerd op de Matrix-films, werd mij dat heel duidelijk. Ik kocht het spel voor de Playstation 2 en liep vrolijk rond in de virtuele wereld totdat mijn oog viel op een wel heel lelijke poster op de muur. Het ding, wat dat was het, stak omgerekend wel dertig centimeter uit de muur en zag eruit alsof het er op het laatst in was geplakt. Het betrof een reclame van Nvidia en stelde dat op hun videokaarten het spel te spelen was zoals het bedoeld was. Dat zal best, ware het niet dat ik het spel op een console speelde waar geen Nvidia-kaart inzit en er ook nooit één in kan (de reclame was dus overduidelijk voor de pc-versie). Het spel gaf aan mij dus toe dat ik het nooit kon spelen zoals het bedoeld was. Over een anticlimax gesproken.
Als consument verwacht ik overigens wel dat spellen goedkoper zijn als er reclame in zit of dat de spellen beter worden. Beide wensen zullen niet erg realistisch zijn, vrees ik. Ik vraag me trouwens af in hoeverre reclame nuttig is in een spel. Wanneer ik in een fps met een rotgang achter een vijand aan zit, dan ben ik zo geconcentreerd dat ik een poster op de muur niet zal opmerken. Op het moment dat de reclamebureaus dit door krijgen, zullen ze vast als eis stellen dat er een stopmoment in het spel moet komen. Over enige tijd wachten we in spellen misschien op de bus en staan we ook in de file. Hoezo ontspanning?
Onderwerpen: Weblogs | 1 Reactie »
oudere berichten »