27 januari, 2006
Dankzij onze moderne digitale geneugten neem je vandaag de dag niet alleen een volle koffer, maar ook een tas vol snoeren en adapters mee op vakantie. Zo kun je tenminste je mobiele telefoon, mp3-speler, digitale camera, pda en laptop van nieuwe batterijladingen voorzien of zonodig met elkaar verbinden. Heeft dat zin? Zowel heen als terug naar onze wintersportbestemming heeft IJzeren Nellie ons met strakke zakelijke hand begeleid op de ruim 1000 kilometer lange autorit. IJzeren Nellie is het koosnaampje voor mijn pda met ingebouwde gps-ontvanger en navigatieprogramma die ik sinds een half jaar bezit. Ik gebruik haar vooral voor langere autoritten op minder bekend terrein. En daarbij heeft ze mij altijd nog keurig op de juiste bestemming afgeleverd.
In mijn eigen woonplaats blijft Nellie meestal thuis. Die doodenkele keer dat ze me wel de route leest, ben ik altijd verbaast over de voorkeursroute die ze aangeeft. Want op basis van mijn kennis van de verkeerssituatie en gewoonte prefereer ik meestal een andere route. Nu doet Nellie daar gelukkig niet al te moeilijk over; een enkele keer protesteert zij tegen een afwijking van de geplande route met de melding "omkeren indien mogelijk", maar meestal past ze de route snel aan en komt ze met de melding dat ik de weg tot de volgende "order" mag volgen.
Hoe dan ook, toen we afgelopen maand afreisden naar onze wintersportbestemming, kon dit keer de papieren autokaart op het dashboard blijven liggen. We hebben hem alleen gebruikt om af en toe eens te kijken hoe we vorderen in de richting van de bestemming.
Verder heb ik dit jaar ook voor het eerst mijn laptop meegenomen op de ski-vakantie. Handig om eventueel onderweg een andere route of kaartuitsnede naar de pda te uploaden. Of om gemaakte digitale foto’s veilig te stellen. Maar het was niet echt weer om foto’s te maken, en met de route ging ook alles goed. Dus uiteindelijk is de laptop alleen uit de tas gekomen om eens te kijken of er op ons vakantieadres toevallig een draadloos netwerk beschikbaar was. Helaas. Dit was niet het geval. Tot zover het digitale avontuur.
Hoewel, we hebben één groot digitaal genoegen beleeft op onze vakantiebestemming zelf: de skipas. Was een paar jaar geleden een skipas nog een kaartje met een foto en een magneetstrip aan een elastiekje, nu is de skipas een moderne chipcard die dankzij moderne technologie draadloos communiceert met de controlepunten bij de ingang van de skiliften. Zo hoeft het pasje niet meer de jaszak uit, zegt de reclamefolder….
Dat klopt, zolang je maar het juiste poortje gebruikt. Vergeet je dat of is die bezet, en kies je het poortje met de antenne aan de verkeerde kant, dan ontstaat het wonderlijke tafereel waarbij je half om je eigen as gedraaid de antennezuil omhelst teneinde je rechterborstzak in de buurt van deze linker antenne te krijgen. En probeer dan nog maar eens met je lange ski’s rechtuit door het tourniquetje te komen!
Toch rijst de vraag of het niet eenvoudiger kan. Want waarom wordt de elektronische skipas niet opgenomen in de mobiele telefoon, waar toch al iedereen mee rondloopt? Laat deze al dan niet via bluetooth draadloos met de toegangspoortjes communiceren en klaar. Een universele adapter waarmee je alle accugevoede apparaten kunt opgeladen lijkt mij het ei van Columbus. Totdat het zover is toch nog maar eens kritisch in de tas kijken en misschien de volgende keer maar een paar minder noodzakelijke apparaatjes thuislaten?
Ger Elskamp is werkzaam als hardwareredacteur voor PCM. Hij is al meer dan 18 jaar werkzaam in de technische automatisering in bijna alle denkbare functies, van programmeur, systeemontwerper, en consultant tot redacteur. Hij is sinds 1975 lid van de HCC en heeft nog de opkomst van de microcomputer en pc in alle facetten meegemaakt.
Onderwerpen: Weblogs | Geen reacties »
4 januari, 2006
Wie neemt tegenwoordig nog een vaste telefoonlijn? Bij telefonie denken we spontaan aan een gsm, niet aan zo’n ding dat stekkergewijs een vaste plaats in huis krijgt, toch? Met dezelfde vanzelfsprekendheid kijken we momenteel tegen een hele resem technologieën aan die het internet draadloos en mobiel maken. WiFi is een goed voorbeeld; het is een standaard die – gelukkig – wereldwijd werkt. Maar goed, WiFi is nog maar het begin. WiFi is geschikt voor hotspots en dat is niet wat men noemt ‘mobiel internet’.
Maar daar komt snel verandering in. Wat mobilofonie betreft, zouden we vandaag overspoeld moeten worden met 3G. Tenminste, zo hadden we het exact een jaar geleden voorspeld. De realiteit leert ons dat 3G door de feiten werd ingehaald. We spreken nu al over het gsm-netwerk van de vierde generatie, 4G dus. Andere operatoren zijn iets voorzichtiger en praten over 3,5G. What’s in a name…
Met draadloos internet gaat het net zo hard. Dit jaar zullen we de eerste WiMAX-masten zien opduiken. Wie mobiel online wil zijn - op de trein tussen Antwerpen en Schiphol bijvoorbeeld - zal dus niet lang meer hoeven te wachten. Met WiMAX kunnen landen als Nederland snel ‘afgedekt’ worden. Een mast of twintig en we zijn klaar: overal breedband internet.
Toekomstmuziek? Een heel klein beetje maar. De operatoren zijn er in elk geval klaar voor; het WiMAX forum telt nu al meer dan 250 leden tegenover amper 46 vorig jaar. Als u weet dat slechts 3% procent van de wereldbevolking op dit ogenblik een breedbandconnectie heeft, dan weet u dat het potentieel enorm is. Laat er geen twijfel over bestaan: de bedrijfswereld is zich zéér bewust van dit potentieel. Kortom, het moet allemaal nog beginnen. En ik ben er al helemaal klaar voor.
Bart De Landtsheer is de hoofdredacteur van PCM. Hij is geboren in 1964 en dat wil zeggen dat hijk het PC-tijdperk – en ook het pre-PC tijdperk – van heel nabij heeft kunnen volgen.
Onderwerpen: Weblogs | Geen reacties »