Internetten op de vierkante centimeter
29 juli, 2006
Het zal geen mens verbazen dat ik graag zit te internetten, het is immers een groot onderdeel van mijn vak. Thuis heb ik de beschikking over een Mac en PC, twee 20 inch monitoren, allerlei soorten browsers en natuurlijk een karrenvracht aan bookmarks. Toch blijft er voor mij nog een grote wens over, en dat is het écht mobiele internet, dat je de hele dag door op zak hebt. Jaren ben ik bezig geweest dit ideaal te bereiken, vaak beter weten in, zo bleek.
Zo kocht ik in 2000 een Ericsson MC 218 met bijbehorend telefoonmodem, wat ik aan m’n mobieltje kon klikken. Koste toen ruim 1000 gulden, maar dan had je ook niks. Ondanks het hi-res zwart-wit scherm en het geweldige EPOC OS zat je vijf minuten te wachten tot de eerste helft van startpagina.nl geladen was. Een louterende ervaring vond ik, puur digitaal masochisme vonden mijn collega’s.
Later probeerde ik het opnieuw via een Palm Zire 71 die via infrarood aan m’n Nokia gekoppeld kon worden, en waarmee ik voor het eerst in kleur kon "surfen", wat er op neer kwam dat je alleen het logo van de website in beeld kreeg, omdat de rest van de HTML code van de site onherkenbaar was vermangeld door de Palm browser.
Vorig jaar kreeg ik een Nokia 6230i, en die was zowaar uitgerust met een echte "XHTML browser". Na eerst de juiste settings opgevraagd te hebben via sms kon ik zowaar onderweg het web op, zonder extra hulpmiddelen en digitale protheses!
Het was behelpen, maar ik kon zowaar onze mobiele nieuwspagina bekijken, en zelf sommige simpele sites. Toch had ik het idee dat het beter moest kunnen. Veel beter eigenlijk.
De ommekeer kwam toen ik begin dit jaar op Opera Mini stuitte. Een mini-browsertje geschikt voor telefoons met java-ondersteuning, mobiel te downloaden via mini.opera.com.
Na de installatie was het even worstelen met de GPRS settings om de browser te laten werken, maar daarna was het feest!
De werking van deze browser is iets anders dan van een normale browser, want Opera Mini werkt via een proxyserver die de opgevraagde webpagina’s eerst stript van overbodige code en de plaatjes verkleint tot mobiel formaat. Nou is dat op zich niets nieuws, maar deze doet het voor het voor de verandering nou eens écht goed. Op het kleine schermpje van de telefoon wordt een site natuurlijk wel anders weergegeven dan op een pc, maar deze proxy laat erg veel heel van de site, zelfs de kleuren, banners, navigatielinks, forms etcetera. Hierdoor is het eindelijk mogelijk om een volledige site op je mobiel te bekijken, met als beperking dat de opmaak wat uit elkaar gerukt wordt en je wat veel moet scrollen om een hele pagina te lezen. Maar daar hebben ze dan weer handige toetscombinaties voor bedacht.
Nu doe ik onderweg bijna alles via dat browsertje, dat ik ondertussen opgewaardeerd heb naar versie 2. Mobiel mail checken via Mobile Gmail, al mijn RSS feeds lezen via de mobile versie van Newsgator, files omzeilen via de ANWB en natuurlijk een beetje mobiel rondsurfen als zoonlief weer eens ergens in het klimrek rondhangt.
Wat ik verbazend blijf vinden is hoe goed het eigenlijk werkt op een schermpje van 160 x 160 pixels, en zelfs de snelheid via GPRS is goed te doen.
Natuurlijk blijft het jeuken, en zit ik al weer verlekkerd te kijken naar alle nieuwe apparaten die er op de markt verschijnen, zoals de opvolger van de MDA Vario, of de nieuwe Nokia N93 waarmee je naast internetten ook kunt filmen en je video’s meteen kunt posten op je blog. Wat ik daar allemaal mee zou kunnen doen… Hee Edwin! Hebben we nog ergens een potje voor "investeringen"…?
Hans Huter, manager online
Onderwerpen: Zonder rubriek | 2 Reacties »
Even voorstellen
27 juli, 2006
Mijn naam is Edwin Ammerlaan. Ik ben de nieuwe hoofdredacteur van PCM en vraag mij op dit moment af hoe ik mijzelf moet introduceren.
Ik ben nieuwsgierig en onderzoekend van nature. Klom in alle bomen, bouwde hutten en droomde over een leven als archeoloog of assistent van Jane Goodall. Me Edwin, you Jane. Maar dan vooral vanwege de aapjes. Kon moeiteloos hele Zappa-teksten citeren. Tot verbijstering van mijn klasgenootjes en tot irritatie van mijn broer. Dagelijks gevecht bij het afwassen: mijn cassettebandjes vol herrie versus zijn Bee Gees. Oneerlijke strijd. Sop door de hele keuken. Blauwe plekken, maar ook grote lol.
Ontdekte een passie voor papier. Schoolkrant, krantenwijk, serieuze journalistiek. Vrolijk wisselend tussen digitaal en rock & roll. Ik heb twintig volle minuten met Prince gesproken en was verantwoordelijk voor het niet verschijnen van een nummer op een Van Halen-cd. Had ruzie met Jon Anderson, maar keek samen met Yes naar het EK voetbal. Ben goede vrienden met een zingende schot van twee meter en een beetje, en schrijf een boek over mijn jeugdhelden uit Canada. De eerste zangeres die ik interviewde brak in tranen uit, maar bij het horen van A Girl Called Eddy laat ik zelf stiekem een traantje. Dat heb ik overigens ook bij Blue Nile. Opeens vraag ik mij af hoe de redactie zal reageren op de muziek die vanaf vandaag veel te hard uit mijn speakers knalt.
Ik wil iedere zes maanden wel een nieuwe pc kopen, maar ben vreemd genoeg al meer dan een jaar tevreden met m’n razendsnelle Dell from hell. Het kind in mij speelt Half-Life tot in de nachtelijke uurtjes en wacht met smart op de nieuwe Command & Conquer. Ondertussen waan ik mijzelf topgolfer via Shot Online, terwijl ik bij het echte werk blij mag zijn wanneer ik meer dan 30 stablefordpunten scoor. Was liever golfpro dan hoofdredacteur geweest, maar hoop nu vurig op een uitnodiging voor het KLM Dutch Open. Als toeschouwer. Was nog liever Formule 1-coureur dan golfpro geweest, maar volgens Bernie is mijn budget te krap. The story of my life!
Ik was trainer van eredivisieploegen handbal en dacht, na de uitwedstrijd in eerste ronde van de Europacup, dat we via de thuiswedstrijd de volgende ronde wel even zouden halen. Ja, ik ben een eeuwige optimist. Dan was zesde van Nederland zo slecht nog niet. Kwam er desondanks achter dat het werken met twintig vrouwen niet altijd goed voor de gemoedsrust is. En toch hou ik van ze. Voor sushi en sake ga ik overigens met iedereen uit eten. Ik heb een levendige fantasie, maar haat fabeltjes. Heb een zwak voor spirituele dingen, maar je zult me nimmer zien zweven. Er is meer op aarde dan blaadjes maken, maar ik kan niks verzinnen dat nog leuker is dan blaadjes maken. Ik vraag mij overigens ook af hoe de collega’s van dit blaadje zullen reageren op hun kersverse hoofdredacteur? Gelukkig komen antwoorden soms sneller dan verwacht.
Collega Ger schuifelt binnen. Nieuwsgierig vanwege de muziek.
“Hé, Ger! Vind je toch niet erg hè, een nieuw geluid op de redactie?”
“Nee, hoor. Als we je zat zijn, gooien we gewoon de deur dicht.”
Edwin Ammerlaan, hoofdredacteur PCM
Onderwerpen: Weblogs | 8 Reacties »
Interview met een tentmaster?!
26 juli, 2006
PCM is een pc-blad, maar wanneer ik de dagelijke stroom persberichten in onze mailbox doorspit, zou ik dat soms bijna vergeten. Wij krijgen namelijk de vreemdste e-mails en uitnodigingen. Zo zat er vorige week een persbericht in de mailbox dat handelde over een kapper waarbij je online je afspraak kunt plannen (- wel handig natuurlijk, denk ik stiekem), wordt de hardware- en softwareredactie uitgenodigd om te komen kijken bij het hijsen van de tent van Cirque du Soleil (waarna ze vervolgens de tentmaster mochten interviewen - nee, wij wisten ook niet dat het een vak was) en krijg ik een vreemd verzoek voor een poll ("kunt u op uw site deze poll plaatsen: Welk opensourcesysteem moet worden toegepast voor de ontwikkeling van www.onlineregering.nl?").
Gelukkig gaat het gros van de berichten wél over interessante ontwikkelingen en nieuwe technieken. Zo las ik vandaag over een flash-gebaseerde harde schijf van Samsung en Apple’s Mighty Mouse (zie ook het nieuws op PCMweb). Ja, er zijn leukere dingen dan online kappers en circustenten.
Astrid Hesseling - Eindredacteur PCM
Onderwerpen: Zonder rubriek | Geen reacties »
Mens versus machine
14 juli, 2006
Het is 12:10 uur en ik moet over twintig minuten op een afspraak zijn. Wie is sneller: ik of het navigatiesysteem? Het komt maar zelden voor dat ik een halfuur vantevoren op een afspraak ben en onderweg ruim de tijd heb om koffie te drinken. Meestal is het tot het laatste moment druk en ren ik halsoverkop de deur uit. Zo ook vandaag. De redactievergadering duurt tot 12:10 uur en ik moet om 12:30 uur bij Microsoft zijn. Daar vindt namelijk een technische workshop over Vista plaats.
Maar help, ik weet niet meer precies hoe ik moet rijden! Gelukkig is er net een Mio C510E navigatiesysteem bezorgd, dus dit is dé kans om een nijpend praktisch probleem te combineren met een nuttige bezigheid, namelijk het testen van het product. Het navigatiesysteem zit nog nieuw in de doos. Lukt het me om het binnen twintig minuten aan de praat te krijgen en tegelijk naar Microsoft te rijden? Of ben ik al lang op m’n bestemming wanneer de Mio eindelijk werkt?
12:10 uur - Ik gris de benodigde onderdelen uit de doos en loop de deur uit naar de auto. Onderweg kan ik tijdens het lopen alvast datum en taal instellen. Maak mentale notitie dat het scherm buiten in fel zonlicht nauwelijks leesbaar is.
12:13 uur - Aangekomen bij de auto. Plop, de zuignap zit op het raam.
12:14 uur - De kaart staat ingesteld op België. Ik moet van land wisselen en start intussen alvast de motor (’t is een diesel, dus dat duurt even).
12:15 uur - Ik vul als plaatsnaam Schiphol-Rijk in en als straatnaam Boeing Avenue. Ik weet het nummer niet precies en kies daarom maar nummer 30. De Mio waarschuwt dat het nummer niet bestaat, maar probeert wel een route te plannen. Handig bij dit apparaat is trouwens, dat de software al een lijstje geeft, zodra het aantal mogelijke resultaten tot 5 of minder is geslonken. Voor de Willem de Zwijgerlaan in Amsterdam hoef je bijvoorbeeld alleen maar ZWI in te vullen. Er zijn blijkbaar geen andere straten die met ZWI beginnen.
12:16 uur - Ik begin te rijden en zowaar: ik heb meteen een GPS-signaal. Meestal duurt het wel een paar minuten voordat de route kan worden berekend, omdat de GPS-ontvanger nog niet de volledige almanak-gegevens van de satelliet heeft ontvangen.
12:17 uur - De route-instructies zijn prima, maar de kaartweergave is niet naar mijn zin. Het scherm is teveel uitgezoomd en de kaart draait niet mee met de auto. Ik zie ook niet de 3D-weergave zoals ik bij andere systemen gewend ben. Met MioMap (gebaseerd op iGo) moet dat mogelijk zijn, maar omdat ik de software ng niet goed ken, lijkt het me niet handig om tijdens het rijden de instellingen te wijzigen. Omdat ik de weg op de kaart niet goed kan zien, moet ik vertrouwen op de gesproken aanwijzingen. En dat gaat eigenlijk prima.
12:20 uur - Op de snelweg. Ik probeer nog de weergave te veranderen, maar het lukt me alleen om in te zoomen.
12:26 uur - Van de snelweg af. Het is me inmiddels gelukt om een 3D-weergave in te stellen, maar nu ontbreekt opeens de informatie over aankomsttijden en nog resterende afstand.
12:29 uur - Gehaald! De kaartweergave is nog steeds niet naar m’n zin, maar als ik op een later moment de handleiding eens goed doorkijk moet dat ook wel lukken. Het navigatiesysteem heeft gewonnen.
Onderwerpen: - persdingetjes | 1 Reactie »
“Omkeren indien mogelijk”
14 juli, 2006
Pas terug van een heerlijke vakantie in Schotland wil ik u een vakantie-ervaring, beleefd met mijn gps-navigator niet onthouden. We waren op weg met een gehuurde camper samen met mijn Mio A701 GPS PDA gsm-telefoon. Hierop gebruik ik de gps-navigatiesoftware: Route 66 Navigator versie 7, omdat ik zo tevreden was met de vorige versie op mijn Mio 168 pda. Kennelijk heeft Route 66 iets met tunnels want zowel bij de vorige versie als bij deze nieuwste versie gaat Route66 bij navigeren bij een tunnel de fout in.
Relaxed beginnen aan de vakantie is ons motto. Door met de veerboot van Ijmuiden naar Newcastle te varen beginnen we halftien ‘s-morgens fris uitgeslapen aan onze eerste echte vakantiedag met het verlaten van de grenscontrole bij de veerbootterminal. Even wennen aan de toch wel grote camper en het links rijden. We gaan vol goede moed op weg met de van tevoren bedachte route langs de Engelse kust naar het noorden. We waren al gewaarschuwd dat het tricky zou zijn in het havengebied om de juiste weg te vinden, maar met “ijzeren Nelly” zoals ik onze vriendelijk gevooisde routeplanner liefkozend genoemd heb, mag dat geen probleem zijn toch? De commando’s volgen is gewoonlijk voldoende om vlot op de beoogde bestemming aan te komen.
Zo niet die dag. Roundabouts, je wordt er gek van in Groot Britannië en zeker in het begin moet je al links rijdend goed opletten. In korte tijd hebben we na het verlaten van de veerboot er al een tiental gepasseerd steeds met aanwijzingen van Nelly: “op de volgende rotonde de eerste/tweede…vierde afslag nemen”. Al snel werd het me duidelijk dat het tellen van de afslagen op een rotonde, mij of Nelly niet zo goed afgaat. Het is de vraag of jij (lees zij) linksom of rechtsom telt en of de afzonderlijke op en afritten voor de verschillende rijrichtingen als één of twee worden geteld. In Nederland heb ik dit probleem nog niet waargenomen, maar na twee weken in Schotland ben ik er nog niet achter wie er niet kan tellen.
Hoe dan ook op een gegeven moment zegt Nelly: “de derde afslag nemen” en ik zie op het display dat dit de weg terug is. Vreemd, maar me nog niet helemaal bewust van wat er gaat gebeuren besluit ik de aanwijzingen te volgen. Zo belanden we na nog drie rontondes ineens midden op een tolplein voor de Tyne-tunnel. Dat is vreemd: “Moeten we door een tunnel dan, dat is toch de andere kant op?”. Maar ja, wat kan je doen als je in acht rijen dik aan alle kanten wordt ingesloten met andere auto’s. Wat gaat dit kosten? En hebben we daar wel gepast geld voor, want als het er al was heb ik een poortje waar je bediend wordt niet gezien.
Als we voor de slagboom staan staat op het displaytje dat je één pond moet betalen. Gelukkig hebben we in onze vakantieportemonnee precies één munt en dat blijkt ook nog een pond te zijn. In de bak gegooid en.. Gelukkig de slagboom gaat open en we slaken een zucht van verlichting. Die ontspanning duurt niet lang. Al tijdens het dringen van acht rijen naar de twee rijstroken van de tunnel helpt ijzeren Nelly ons uit de droom met de mededeling: “Omkeren indien mogelijk”. “Zie je wel”, roep je dan nijdig. Ik wist wel dat we niet door die tunnel moeten!
Als we even later de tunnel uitkomen aan de andere kant van de stad Newcastle aan de zuidelijke kant van de rivier de Tyne, terwijl we naar het noorden willen, roept onze navigator nog steeds we moeten omkeren. Helaas één pond hebben we niet meer.
Auto aan de kant, de ouderwetse papieren kaart die we gelukkig wel hebben meegenomen op het dashbord uitgespreid bevestigd ons vermoeden.
Tien kilometer verderop is, midden in de stad, een brug. Deze als tussenbestemming in de route opgenomen en rijden maar weer. Ruim een uur en heel veel rotondes later zijn we weer terug op de rotonde waar het fout ging. Nu even niet naar Nel luisteren maar, zelf op de bordjes letten en niet weer die tunnel in. Ondertussen ben ik wel los op het links rijden en vervolgen we vol goede moed onze geplande route.
Twee weken later op de terugweg naar de veerbootterminal, zijn we als gewaarschuwd mens ondertussen heel alert. Wat schetst onze verbazing. Tientallen rotondes loopt de route naar de gewraakte tunnel en de veerbootterminal op de richtingborden gelijk. Niets aan de hand. Op de laatste afslag van de hoofdweg voor de tunnel geven de borden aan dat we de afslag moeten nemen voor de veerboot. Route66 zegt niets. Als we nu niet opgelet zouden hebben had onze Nel ons mooi voor de tweede keer de tunnel ingejaagd!
Moraal van dit verhaal. U wist het natuurlijk al. Altijd zelf blijven opletten je richtinggevoel niet negeren en niet (altijd) blind de gps-navigator volgen. Gelukkig gaat het meestal goed en het grote voordeel van de elektronische navigator; als je een keer al dan niet door je eigen schuld verkeerd rijd kom je vrijwel altijd weer op de juiste weg terug.
Ger Elskamp, redacteur hardware
Onderwerpen: Weblogs | 2 Reacties »
Veilingshoppen, deel 4: Inventarisveiling.nl
8 juli, 2006
Bij Inventarisveiling.nl zijn we in totaal drie keer geweest. In alle gevallen goed georganiseerd, met slechts een paar kanttekeningen. Maar liefst 4 bureau’s, 3 roldeurkasten, 2 ladenblokken, een metershoge kamerplant, een UPS en een kapstok wisselden van eigenaar. Alleen bij de UPS deed zich een probleem voor: een collega-bieder die een kast kwam ophalen had alle ordners die nog in de kast zaten op een stapel gegooid, waardoor de UPS letterlijk moest worden uitgegraven. Hier was duidelijk sprake van een faillissementsgeval, waarbij de werknemers het zinkende schip met grote spoed hadden verlaten. Klauterend over ordners, kasten en kluizen lukte het toch de UPS uit z’n benarde positie te bevrijden. Restpartijen zijn leuk, maar van faillissementen word je heel wat minder vrolijk. Je wilt er als failliete ondernemer echt niet bij zijn als de ‘aasgieren’ over elkaar tuimelen om de beste spullen eruit te pikken.
De eigenaar van de kast had een heel ander probleem: de kast bleek te zijn verlijmd en niet te demonteren. Lastig als je geen gereedschap bij je hebt. De ophaallocatie van de twee andere veilingen was in het centrum van Amsterdam: geen parkeerplaats, druk verkeer en een constante stroom van toeristen. Probeer dan maar eens koel te blijven en je spullen rustig in de auto te laden. De medewerkers van Intentarisveiling.nl bleven rustig en regelden zelfs gereedschap toen de spullen toch iets te groot bleken voor de bestelbus. Bij Inventarisveiling.nl is het overigens zo, dat de spullen niet genummerd zijn. Dat heeft als voordeel dat u als vroege vogel de eerste keus hebt. Als er tien identieke kasten staan, kiest u toch zeker de mooiste?
Rapportcijfer: 7
Leermoment 8: Kom vroeg, zodat je als eerst de beste spullen kunt uitzoeken en zeker weet dat een ander er niet met de buit vandoor is.
Leermoment 9: Neem sterke mannen en een bestelbus mee. De spullen staan niet altijd op een ruim industrieterrein, maar regelmatig in de binnenstad waar je lastig kunt parkeren. Niet alle locaties hebben een lift, dus zorg dat je mensen meeneemt die goed kunnen sjouwen.
Leermoment 10: Neem voldoende gereedschap mee. Sommige voorwerpen moeten worden gedemonteerd voordat ze uberhaupt door een deur passen en het pand kunnen verlaten.
Onderwerpen: - serieuze zaken | 1 Reactie »
Veilingshoppen, deel 3: opnieuw DAAN Veilingen
8 juli, 2006
Zou het bij DAAN altijd zo chaotisch toegaan? We proberen het nogmaals, nu bij een faillissementspartij van een IT-bedrijf uit Almere. De locatie is anders en de crew is ook totaal nieuw. Onze keuze valt op een scheidngswand waarmee je een werkplek kunt afschermen. Met een bod van slechts 8 euro winnen we het kavel, een buitenkansje! Bij aankomst in Almere stuiten we op een man in oranje DAAN-shirt bij wie we moeten afrekenen. Terwijl ik 11,04 euro neertel gaat mijn handlanger alvast op onderzoek uit. Er ligt genoeg losse rommel en het meenemen van een extra printer of bureaustoel lijkt geen probleem. Maar hoe we ook rondkijken, geen scheidingswand te vinden terwijl er toch 3 stuks zouden moeten staan. Terug bij de betaaltafel schieten we een jongen in een vaal t-shirt aan, die ook bij DAAN lijkt te werken. "Nee, die scheidingwanden… daar is iets mee…". Maar wat dan?
De jongen loopt weg, is ons probleem alweer vergeten. Even later is ‘ie er weer. "Die scheidingswanden staan ergens anders… Die worden thuisbezorgd". Huh? Wat krijgen we nou? Andere kopers - waarvan sommige nota bene uit België komen - zitten met hetzelfde probleem: de spullen zijn er niet. Een man stelt voor om in plaats van de ontbrekende kasten, dan maar een paar bureau’s mee te nemen. De tijd begint te dringen. Als dit nog even duurt komen we te laat op een persconferentie en staan we alsnog met lege handen. Die vrees wordt werkelijkheid. De DAAN-medewerker noteert ijverig ons adres en telefoonnummer en belooft dat we gebeld zullen worden over de bezorging. Wow, dàt is nog eens netjes! DAAN gaat de scheidingswand gratis thuis afleveren en dat voor slechts 11,04 euro! Maar u voelt ‘m al aankomen: DAAN belt niet en de vrachtwagen komt ook niet voorrijden. Na vijf vriendelijke telefoontjes waarbij we eerst naar een extern vervoersbedrijf worden doorverwezen en vervolgens toch weer bij DAAN terechtkomen zijn we geen stap verder.
Onze inschatting is dat iemand ‘per ongeluk’ een scheidingswandje teveel heeft meegenomen, maar dat niemand bij DAAN dat wil toegeven. Toen voor de 5e keer werd beloofd dat ik teruggebeld zouden worden, geloofde ik het wel en kon ik een schamper lachje niet onderdrukken. De telefoondame van DAAN lachte vrolijk mee. Ze dacht waarschijnlijk: "Dacht je dat ik voor die elf euro moeite ga doen? Dacht het niet!".
Update 4-7: We vragen DAAN om een reactie. De medewerkster belooft om de perscontactpersoon in te lichten, die vervolgens "zo snel mogelijk" contact op zal nemen.
Update 5-7: DAAN belt voor de eerste keer terug! De scheidingswand wordt misschien al donderdag, maar in ieder geval op vrijdag bezorgd. Hoera!
Update 6-7: "Zo snel mogelijk" blijkt een rekbaar begrip. Nog steeds geen reactie van de perscontactpersoon…
Update 7-7: Helaas, ook het bezorgen bleek een loze belofte. Geen vrachtwagen gezien en ook geen telefoontje gehad dat de bezorging niet kan doorgaan. Als klant hebben we nu echt het uiterste geprobeerd. Het lijkt terecht om DAAN verantwoordelijk te stellen voor wanprestatie en alle gemaakte kosten bij ze in rekening te brengen als het vóór dinsdag niet is opgelost.
Update 10-7: DAAN belt met PCM om een afspraak te maken voor de bezorging.
Update 11-7: Om 8:30 uur staat de bezorger voor de deur. Eindelijk!
Rapportcijfer: 2
Leermoment 5 en 6: identiek aan leermoment 1 en 2, reken er bij DAAN niet op dat de spullen ook daadwerkelijk aanwezig zijn, dus neem er geen vrije dag voor op en betaal niet vooraf.
Leermoment 7: Veilingprijzen lijken laag, maar houd er rekening mee dat er nog 16% veilingkosten en 19% BTW bovenop komen.
Onderwerpen: - serieuze zaken | 8 Reacties »
Veilingshoppen, deel 2: Beusekom
7 juli, 2006
Waar koop je voor nog geen 1000 euro een complete slaapkamerinrichting, inclusief garderobekasten, bed, matrassen, beddegoed en nachtkastjes? Bij Beusekom; daar gingen in juni honderden nieuwe slaapkamermeubels en karpetten voor afbraakprijzen in de verkoop. Maar we komen voor computerspullen, dus we klikken twee Gericom 19 inch tft-schermen aan. Er wordt behoorlijk fanatiek op geboden. Tot overmaat van ramp gooit 10 minuten voor het einde een vervelende bug roet in het eten, waardoor de veiling tijdelijk moet worden gestaakt. Een halve dag later kunnen we doorgaan met bieden, maar je zal op z’n moment maar net vastzitten in een vergadering…
Gelukkig, met 150 euro per stuk zijn we toch de hoogste bieder. Bij Beusekom is er overigens nog iets anders om rekening mee te houden: de meeste artikelen worden ook in combinatie verkocht. Levert de combinatie meer op dan de biedingen op de losse producten, dan wint de combinatiebieder. Na aankomst bij het ophaaladres in Nijkerk is alles prima geregeld: de spullen staan genummerd en netjes geordend klaar. Na vijf minuten is alles geregeld. Maar het plezier van de Gericom-monitoren is van korte duur: al na een paar uur verschijnen strepen op het beeld. Gelukkig biedt Gericom goede garantie: na een paar telefoontjes met het Oostenrijkse hoofdkantoor worden de monitoren opgehaald en na een week gerepareerd weer terugbezorgd.
Rapportcijfer: 7
Leermoment 3: Ga naar een kijkdag om gebruikte spullen eerst zelf uit te testen. Koopt u nieuwe spullen, kies dan alleen spullen van een fabrikant die goede garantie beidt. Bij een veiling kunt u namelijk niet terugvallen op de winkelier.
Leermoment 4: Neem een parttime-baan of ga freelancen, zodat u er op elk moment even tussenuit kunt. De kijkdagen, sluitingstijden en ophaaltijden van online veilingen zijn namelijk meestal op werkdagen tijdens kantooruren. Of vraag een vriend of kennis om de biedingen in de gaten te houden.
Onderwerpen: - serieuze zaken | 3 Reacties »
Veilingshoppen, deel 1: de chaos bij DAAN Veilingen
5 juli, 2006
Als journalist krijg je artikelideeën soms zomaar in je schoot geworpen. Zoals die ene keer dat we bij computerwinkel XYZ een harde schijf kochten en er nog gegevens van ene ‘Oscar’ op bleken te staan. In zo’n geval zijn er maar twee mogelijkheden: een personeelslid had acute opslagproblemen en heeft de schijf even mee naar huis genomen, of de gegevens zijn van een eerdere klant, die niet tevreden was met zijn aankoop. Dat laatste lijkt het meest waarschijnlijk.
Geloof het of niet, maar de computerretail is nog een redelijk nette branche. Bij online faillissementsveiligen ga je pas echt knokken. Is het niet met een collega-bieder, dan is het wel met een veilingorganisator, die het woordje ‘organisator’ beter uit zijn naam kan schrappen. Toevallig hadden we thuis nog wat computer- en kantoorspullen nodig en gingen daarom naar zes afhaaldagen van online faillissementsveilingen, georganiseerd door drie verschillende veilingbedrijven. Meer dan de helft daarvan leidde tot problemen. De leermomenten en tips willen we u niet onthouden en verschijnen binnenkort in een artikel in PCM, los van de persoonlijke beslommeringen die ter lering-en-vermaak op dit weblog te lezen zijn.
Vandaag deel 1: de chaos bij DAAN Veilingen. Bij DAAN bieden we op een Dell-tapebackup-apparaat en twee garderoberekken van een voormalig callcenter-bedrijf in Amsterdam. In beide gevallen zijn we de hoogste bieder en winnen we het kavel. Het afhalen blijkt echter een uitdaging op zich. Niemand blijkt de leiding te hebben. De persoon met de geldkist is zoek, maar een jongen in een oranje DAAN-shirt die Maarten blijkt te heten, wil het geld wel contant in ontvangst nemen, als we maar gepast betalen. Ach, dat treft, die 192 euro had ik toevallig nog net op zak. Met een afronding in mijn nadeel lukt het om af te betalen. Daarna is het zoeken naar de gekochte spullen, die over drie verdiepingen zijn verdeeld. Volgens Maarten mogen we overal rondkijken, maar collega Dennis (of was het nou Daniël?) denkt daar anders over. Eerst de factuur laten zien en daarna wachten tot een zekere Matt de spullen aanwijst. Er is echter een probleem: het backup-apparaat is door de curator in beslag genomen. Matt overlegt koortsachtig met Dennis: het apparaat is er niet. Waarna Dennis naar ons toekomt en omstandig een verhaal begint af te steken waarvan we de conclusie al kennen: het apparaat is er niet.
De garderoberekken mogen wel mee. Een DAAN-medewerkster bij de uitgang controleert of er geen verkeerde spullen worden meegenomen en waarschuwt nog dat de backup-unit ontbreekt. Erg attent, maar dat wisten wel al. We leggen de situatie uit en krijgen te horen dat we bij Dennis moeten zijn om het geld terug te krijgen. Maar Dennis verwees zojuist nog naar Maarten, waardoor we ongewild een spelletje "Herken de juiste DAAN-medewerker" moeten meespelen. De speurtocht naar de veilingmedewerker-met-geldkist kan van start gaan. Die is al snel gevonden, maar helaas, ook nu wordt het teveel betaalde bedrag in ons nadeel afgerond en krijgen we voor de derke keer een fronsende blik omdat Maarten eerder verzuimd heeft een stempel BETAALD op de factuur te zetten. Met gemengde gevoelens gaan we met twee garderoberekken naar huis.
Rapportcijfer: 4
Leermoment 1: Bied alleen op spullen als de afhaallocatie om de hoek ligt en het afhaaltijdstip op een vrije dag valt, want de kans is aanwezig dat je voor niets komt.
Leermoment 2: Betaal niet vooraf. Kijk eerst of de spullen er nog staan en betaal pas daarna.
Onderwerpen: - serieuze zaken | 2 Reacties »
Voetbal in HD, of toch niet
4 juli, 2006
Alles leek erop dat het een prachtige voetbalmiddag en –avond zou worden. Samsung had ruim op tijd een 40 inch LCD-tv plus de voor HDTV benodigde decoder thuis afgeleverd. Bij BCC had ik – ook ruim op tijd – een startpakket digitale televisie aangeschaft, bestaande uit een smartcard die in de decoder hoorde. Daarbij zat een bonnetje dat ik ingevuld terug moest sturen naar Multikabel zodat ik de televisiekanalen die ik gewend was analoog te ontvangen nu ook in digitale kwaliteit zou kunnen ontvangen. Zo gezegd, zo gedaan, en ook dit weer ruim op tijd. En tot slot moest ik dan ook nog even het serienummer van de HD-decoder doorbellen, om gedurende een gratis proefperiode van een maand het WK Voetbal via Sport 1 (voorheen bekend onder de naam Canal Plus) in HD te kunnen bekijken. Voor de goede orde: dit telefoontje pleegde ik op 13 juni, waardoor ik in ieder geval tot en met de finale (9 juli) verzekerd was van de allerhoogste beeldkwaliteit.
Die mooie voetbalmiddag en –avond waar ik het over heb, was vrijdag 30 juni. Duitsland zou om 17.00 uur aantreden tegen Argentinië, een wedstrijd waar ik me erg op verheugd had. Maar toen ik om 16.50 uur de tv inschakelde, zag ik de teleurstellende mededeling ‘preview-periode afgelopen’ in beeld verschijnen. Duitsland-Argentinië in HD kon ik op mijn buik schrijven, dacht ik. Maar toen realiseerde ik me dat de proefperiode waar Multikabel de klanten mee lokte om over te stappen naar HDTV een maand zou moeten duren. Het nummer van de klantenservice van Multikabel kende ik nog uit mijn hoofd (want 0900-multikabel), dus om 16:53 uur belde ik hen. Nog geen twee minuten later kreeg ik een mens van vlees en bloed aan de lijn, aan wie ik de situatie uitlegde. Ze erkende vrijwel onmiddellijk dat er bij het invoeren twee weken geleden ergens een fout gemaakt moest zijn en dat de proefperiode alsnog verlengd zou worden. Mooi, dacht ik, dus toch nog mooi op tijd voor de wedstrijd. Helaas zei ze er meteen achteraan dat het dan wel erg belangrijk was dat ik die nacht vooral mijn decoder aan moest laten staan en dat ik dan binnen 24 uur weer vrolijk door kon kijken. Of ze dan even de FIFA wilde bellen om de wedstrijd ook maar even 24 uur uit te stellen, probeerde ik nog, maar helaas kon ze daar niet aan beginnen.
Geloof me, een wedstrijd in HD is zo mooi dat je, als je er eenmaal op rekent, niet tevreden bent met het standaard signaal, of dat nu analoog of digitaal is. Maar omdat de teruggang van breedbeeld naar een 4:3-verhouding nog groter is dan van HD naar SD, heb ik de wedstrijd maar op ZDF gekeken. Met Duits commentaar, niet in HD, maar wel in breedbeeld. Kan de NOS nog een puntje aan zuigen. En Multikabel ook.
Mark Friederichs, hoofdredacteur PCM
Onderwerpen: Weblogs | 2 Reacties »
oudere berichten »