Groene technologie
29 juni, 2007
De tijd dat denken aan het
milieu iets uit de jaren 80 was voor types met lange baarden en geitenwollen
sokken is voorbij. Groen denken is hip: je ziet het terug in tijdschriften over
mode en lifestyle (Esta had zelfs een heel groen nummer waarin je kon lezen
welke modemerken milieuvriendelijk zijn), magazines over eten (slow food en
biologisch eten zijn een trend; wie haalt zijn gehakt nog bij de supermarkt?)
en ga zo maar door.
Ook fabrikanten van pc- en
aanverwante producten gaan steeds groener denken; in een recent persbericht van
Greenpeace lees ik zelfs dat Apple niet langer op de laatste plaats staat van
de ranglijst voor schoon design en recycling van elektronica. Ze staan zelfs op
de tiende plek en volgens Greenpeace schuift het bedrijf wellicht nog een
plaatjes op naar boven als de iPhone daadwerkelijk een milieuvriendelijke
product wordt. Topman Steve Jobs heeft namelijk toegezegd om alle giftige
stoffen uit te bannen bij de productie.
Nokia staat bovenaan de
ranglijst, Dell en Lenovo delen de tweede plaats. Sony staat helemaal onderaan (zie de Greenpeace Guide to Greener Electronics).
Voor wie, net als ik, van
lijstjes houdt, het overzicht:
Plek juni 2007
1
Nokia↑
2
Dell ↑
3
Lenovo ↓
4 Sony Ericsson ↓
5 Samsung ↔
6 Motorola ↔
7 Toshiba ↑
8 Fujitsu Siemens ↓
9 Acer ↔
10 Apple ↑
11 HP ↓
12
Panasonic ↑
13
LGE ↓
14
Sony ↓
eigen huis, moet ik helaas zeggen dat ik zelf niet zo milieuvriendelijke leef:
ja, ik heb een Nokia-telefoon (maar dat heeft niks met het milieu te maken; ik
heb voor Nokia gekozen vanwege de gebruiksvriendelijkheid), maar we hebben een
printer van HP (11e op de ranglijst) en dan staan er nog twee pc’s
en een notebook in de werkkamer (ook niet erg milieuvriendelijke, zoveel
apparaten).
Een rondje door mijn eigen
huis leert me dat ik überhaupt niet zo milieuvriendelijk leef: die peertjes
moeten nu echt eens vervangen worden door spaarlampen, ik zou mijn afval beter
kunnen scheiden en ik zou inderdaad alle apparaten die op standby staan uit
kunnen zetten als ze niet gebruikt worden.
En wat doe ik als een
apparaat kapot gaat? Het ligt er een beetje aan wat het precies is, maar 9 van
de 10 keer belandt het gewoon bij het grofvuil. Ik ga me steeds schuldiger
voelen, want in hetzelfde persbericht van Greenpeace lees ik dat grote
hoeveelheden e-waste (elektronisch afval) in China wordt gedumpt: “Het afval
wordt zonder de in het Westen gebruikelijke veiligheidsmaatregelen uit elkaar
gehaald, gedumpt of verbrand waarbij de giftige stoffen in de onderdelen
vrijkomen.” In de natuur in China komen daardoor veel meer giftige stoffen voor
dan gemiddeld (zie ook de afbeelding bij dit weblog).
Houdt u er bij de aanschaf van pc-producten
rekening mee hoe milieuvriendelijk ze zijn? En zou PCM bijvoorbeeld een score moeten geven voor het ‘groen-gehalte’ van
een product dat we testen?
Astrid Hesseling, eindredacteur
Onderwerpen: Astrid Hesseling | 3 Reacties »
Tips voor Rockstar
26 juni, 2007
Het is weer zo ver. Er zijn weer een aantal fatsoensrakkers
gevallen over een computerspelletje en de media duiken er weer bovenop. We
hebben weer te maken met een extreem gewelddadig spel dat ons allemaal in een
handomdraai omtovert tot psychopaten. Voor wie de afgelopen week niet op aarde
was. Ik heb het over de game Manhunt 2 van Rockstar. In Manhunt 2 speel je een
man die zich bevindt in een psychiatrische inrichting. Hij heeft nogal last van
blackouts maar weet wel dat die, wil die beter worden, moet ontsnappen. Het is
namelijk niet koosjer in de inrichting. Men heeft namelijk geprobeerd hem via
wetenschappelijke experimenten te veranderen in het perfecte moordwapen en dat
heeft natuurlijk de nodige gevolgen. Tijdens je ontsnapping zullen je
psychotische neiging ongetwijfeld naar boven komen en sla onverbiddelijk toe.
Resultaat: een game waarbij je bijzonder veel vrijheid hebt om iemand het
loodje te laten leggen. Volgens diverse instanties, waaronder de Engelse
autoriteiten en ook onze eigen PVDA gaat
het spel veel te ver en moet het verboden worden. In Amerika heeft het spel een
21+ rating gekregen wat voor Nintendo en Sony de reden is om het spel niet te
willen hebben op hun consoles.
Mijn god! Wat een ongelooflijke hypocrieten! Ik heb het nu
over Nintendo en Sony. Sony heeft zich altijd al gericht op de volwassen gamer
met centen dus wat is er nu mis met een game die alleen geschikt bevonden wordt
voor volwassenen? En Nintendo? Die wilde toch zo graag af van zijn ‘kiddy
kiddy’ imago? Nu krijgen ze de kans, en dan doen ze het niet! Daarnaast,
Nintendo heeft zich in het verleden ook al schuldig gemaakt aan hypocriet
gedrag. Vroeger had je namelijk de game Mortal Kombat. Een ‘extreem’
geweldadige knokgame waarbij je je verslagen tegenstander kon vermoorden.
Nintendo bracht het spel uit voor zijn Supernes, maar de zogenaamde death-moves
waren aangepast en het bloed was vervangen door zweet (lees witgekleurd). Nintendo
vond namelijk wel dat het een spelletje moest blijven. Ironisch genoeg bracht
Sega de game ook uit maar deze versie had de mogelijkheid ook de
ongecensureerde versie te spelen. Mortal Kombat deed het voor de Sega Megadrive
veel beter dan voor de Supernes. Het resultaat… Mortal Kombat II op de Supernes
was niet meer gecensureerd en vele malen bloederiger en geweldadiger dan zijn
voorganger.
Persoonlijk snap ik niet waarom politici zich hier mee
bemoeien, en al helemaal niet de Nederlandse politici. Ze maken zichzelf
namelijk onsterfelijk belachelijk door hun politiek correct optreden. Ze tonen
namelijk aan dat als zij zich hier werkelijk druk om maken, zij al die tijd al
hebben liggen slapen. Even een kleine opsomming van extreem geweldadige games:
Commando Libya – een ‘gouwe ouwe’ uit het C64 tijdperk. Het
bonus-level: gevangenen executeren.
Castle Wolfenstein – bijna iedere gamer kent deze wel. Om
energie terug te krijgen kon je zelfs je slachtoffers opeten. Niet iedereen
wist dat overigens. Heel veel energie gaf het nu ook weer niet.
Tenchu – bij deze Ninja reeks draait het maar om één ding:
moorden. En dat ook het liefst zo bruut mogelijk. Liters bloed vloeien er in
het spel. Politiek commentaar? Nul.
Carmegaddon 2 tot X – De eerste Carmegaddon was ook
opgeblazen maar de overige delen die veel geweldadiger waren, zijn geruisloos
voorbij gegaan. Dit geldt overigens ook voor de Mortal Kombat reeks.
Nu lijkt Rockstar er ook wel een sport van te maken om
controversiële games uit te brengen, Manhunt 2 is niet hun eerste game die in
de media als extreem wordt opgeblazen, maar om Rockstar toch een hart onder de
riem te steken heb ik hier enkele tips om het spel toch op de markt te krijgen
zonder dat de politiek correcte fatsoensrakkers er over vallen:
Tip 1: Groen Bloed
Deze methode wordt vooral in Duitsland gebruikt en met redelijk
succes. En laten we eerlijk zijn. Als Heinz zijn ketchup groen kan maken, dan
kunnen jullie ook je bloed groen maken.
Tip 2: Zombies!
Pas de intro van de game wat aan en suggereer dat al je
slachtoffers vleesetende zombies zijn. Opeens mag alles (zie de game Dead
Rising) en kun je al je zieke ideeën kwijt in de game. Deze tip kan overigens
prima gecombineerd worden met Tip 1.
Tip 3: Terroristen!
Vervang je slachtoffers door terroristen. Voor de
Amerikaanse markt is het wellicht slim de slachtoffers een licht Arabisch
uiterlijk te geven. Dan krijgt de game spontaan een ‘Teen’-rating. Dan kunnen
Nintendo en Sony ook weer aan de onderhandeltafel komen. Is dat probleem ook
gelijk opgelost.
Tip 4: Rode Pet
Geef de held een rode pet, een buikje en een snor. Vervang
de slachtoffer door schildpadden of paddestoelen en bij Nintendo zit je geramd.
Alleen wel oppassen met de copyrights.
Rockstar is vast creatief genoeg om zelf nog meer
aanpassingen te bedenken maar hiermee moeten ze een eind kunnen komen.
Gerard Sombroek, gamesredacteur
Onderwerpen: Gerard Sombroek | 7 Reacties »
Steve Jobs zien
25 juni, 2007
Het charisma van Steve Jobs schijnt legendarisch te zijn. Vanaf het moment dat Jobs het podium betreedt wordt je gegrepen door zijn verschijning. New York Magazine publiceerde onlangs een artikel waarin Jobs opnieuw als iGod wordt afgeschilderd. Het artikel zelf is heel wat realistischer: het laat een portret zien van een man die ook wel eens fouten maakt en tien jaar geleden op de rand van faillissement stond. Toch is dit niet het beeld dat in de media van de man wordt geschetst.
Ik had het voorrecht om bij de keynote van Steve Jobs op de WWDC aanwezig te zijn. Daags tevoren klaagde een Europese journalist die in Silicon Valley woont, nog dat Steve Jobs nooit interviews aan de Europese pers geeft, zelfs niet aan grote bladen van het type Volkskrant of Elsevier. Als vertegenwoordiger van een Nederlands pc-blad kan ik het wel vergeten: mijn wilde plannen om na afloop van de keynote brutaal naar het podium te rennen om samen met Steve agenda’s te trekken voor een interview lijkt onbegonnen zaak.
Het mooie van zo’n evenement is overigens wel dat iedereen gelijk is: de Italiaanse student die (uiteraard) via een kennis van zijn vader een perstoegangskaart had weten te regelen, heeft net zoveel kans op een topplek vooraan bij het podium, als de mannen van Gizmodo en Engadget (“eeks, daar heb je Ryan Block, de man van 4 miljard!”) en Gizmodo, die vlak voordat de deuren opengaan nog wat collegiale grappen uitwisselen.
Daar zit ik dan: op rij 5. Voicerecorder en camera in de aanslag, notitieblok op schoot om spannende aankondigingen meteen te kunnen noteren. Maar als Steve Jobs op het podium komt, gebeurt er eigenlijk niets. Ik merk niets van charisma, van een betovering die me anderhalf uur lang in z’n greep zou moeten laten. Steve Jobs is gewoon de man die we al tientallen keren in filmpjes hebben gezien. Natuurlijk met dezelfde outfit, maar eigenlijk ook met een presentatie die niet veel afwijkt van eerdere. De eerste keer dat ik Bill Gates in levende lijve zag was een grotere belevenis en wat charisma betreft heeft HP-topvrouw Carly Fiorina beduidend meer indruk op me gemaakt.
Ik dacht aan een paar dagen eerder, toen Jobs en Gates samen op het podium zaten bij de Wall Street Journal’s D: All Things Digital conferentie. Terwijl iedereen hoopte dat de twee topmannen elkaar in de haren zouden vliegen, zat Gates er eigenlijk heel rustig bij en vertelde wat hij tot stand heeft gebracht: met pc’s maar ook met goede doelen. Voor Jobs is de toekomst niet belangrijk: hij hangt liever wat rond met geweldige mensen en werkt aan mooie dingen. Logisch: Jobs hoeft niet te denken over wat hij achterlaat op deze wereld, want hij is onsterfelijk. Toch: hoe hard Gates ook z’n best doet om sympathiek over te komen, de publieke opinie blijft zijn bedrijf zien als de onsympatieke geldmachine, die uit is op werelddominatie.
Twee dingen zijn me bijgebleven van de keynote: hoe gewoontjes Steve Jobs overkwam en hoe vaak er flauwe grappen over Microsoft werden gemaakt. Het begon al bij de opening, toen de ‘pc guy’ uit de Apple-reclames kwam opdraven. Daarna werd Steve Ballmer voor schut gezet met een nieuwe functie in iChat, waarmee je net als bij de vroegere Animal Cracker-filmpjes van Andre van Duin je eigen mond in het gezicht van een andere persoon kunt monteren. Om tenslotte te eindigen met een steek onder water richting Vista, door aan te kondigen dat Leopard verkrijgbaar is in vijf verschillende versies, allemaal voor dezelfde prijs: 129 dollar. Blijkbaar vindt Apple het nodig om zich af te zeggen tegen Microsoft en is de kwaliteit van de producten zelf niet meer overtuigend genoeg. Heb ik iets tegen Apple? Helemaal niet: thuis gebruik ik een iMac, een Macbook en een iPod. Maar ook een Vista-pc.
Gonny van der Zwaag, software-redacteur
Onderwerpen: Gonny van der Zwaag | 1 Reactie »
Waar is Vista toch mee bezig?
20 juni, 2007
Ondanks alle kritiek dat Windows Vista te duur en niet vernieuwend zou zijn, ben ik over het algemeen best te spreken over het besturingssysteem, dat toch echt veel meer te bieden heeft dan Windows XP. Toch blijft er een hardnekkig probleem, waar gek genoeg nog steeds geen oplossing voor lijkt te zijn.
Het probleem zit in het bestandsbeheer. Bestanden kopiëren, zip-files uitpakken, bestanden verplaatsen, het gaat allemaal even traag. Of ik het nu probeer op mijn wat oudere Pentium 4 test-pc of op een supersnelle Core 2 Duo notebook, het blijft traag, veel te traag voor een besturingssysteem dat zich presenteert als de opvolger van XP.
In het begin dacht ik dat ik de enige was met dit probleem, totdat ik steeds tegen hetzelfde probleem aanliep op verschillende PC’s voorzien van Vista, en steeds vaker collega’s hoorde klagen over hetzelfde fenomeen. Op internet zijn ook talloze discussies te vinden over het probleem.
Even een voorbeeld: Als ik probeer een willekeurig zip-bestand van een ongeveer 100 MB uit te pakken, word ik eerst begroet door de blauwe "progress bar" die eerst een halve minuut gaat zitten uitrekenen hoe lang het gaat duren om het bestand uit te pakken. Vervolgens krijg ik de mededeling dat het uitpakken maar liefst 26 minuten gaat duren. Als ik Vista z’n gang laat gaan duurt het uiteindelijk ongeveer 19 minuten om het bestand uit te pakken! En dat voor een taak die op dezelfde PC onder XP hooguit 30 seconden duurt… Waar is Vista toch al die tijd mee bezig?
Het lijkt er sterk op dat het systeem een bepaalde serie nutteloze controles uitvoert op elk los bestandje wat uitgepakt moet worden, want hoe meer losse bestandjes een zip-file bevat, hoe langer het duurt om het uit te pakken. Een bepaalde hoeveelheid files kopiëren van de ene map naar de andere op dezelfde PC duurt onder Vista soms wel tien keer zo lang als onder Windows XP.
Hoe is het mogelijk dat een dergelijk probleem zich voordoet in een besturingssysteem dat voor zulke flinke prijzen in de schappen ligt? Hoe kan het dat talloze gebruikers last hebben van dit probleem, en dat er na een half jaar na de release nog steeds geen oplossing is, of zelfs maar een verklaring van Microsoft dat men dit probleem serieus neemt en bezig is op te lossen? Kom op Microsoft, DOE er eens wat aan!
Hans Huter - Manager Online
Onderwerpen: Zonder rubriek | 14 Reacties »
Hip
18 juni, 2007
Je zou het niet zeggen als je ons bedrijfspand ziet (grote
grijze kolos met lelijke zonneschermen in Haarlem Schalkwijk) maar VNU is weer
helemaal hip. Vanmorgen was namelijk de launch van onze nieuwe huisstijl, en
die is inderdaad stukken anders dan die degelijke donkerblauwe waaier die tot vorige
week ons briefpapier en enveloppen sierde.
Ons nieuwe logo is trendy en
luidt ook meteen een nieuwe huisstijl in. De gekleurde vlekken bestaan uit CMYK
(print) en RGB (beeldscherm) en geven dus aan wat voor soort producten we hier
maken.
Bijzonder is het onderdeel Make your Mark, een site voor iedereen
die geïnteresseerd is in werken bij VNU Media. De gangbare info (over het
bedrijf, vacatures) is op een heel persoonlijke manier verpakt: een aantal
VNU’ers vertelt over zijn persoonlijke missie en target en waarom werken voor
VNU zo leuk is. Enthousiast springend staan ze op de foto, helemaal gekleed in
het wit – inclusief onze eigen directeur (of moet ik CEO zeggen?) Erik
Hoekstra.
En ik? Ik kan nog maar aan één ding denken: ik moet dringend shoppen!
Liefst zou ik nu meteen de stad in rennen op zoek naar een wit pak en
bijpassende hooggehakte schoenen. Want mijn huidige garderobe is niet helemaal
compatibel met het nieuwe logo. Zouden ze met de restyling van de huisstijl ook
rekening gehouden hebben met dit soort verborgen kosten?
Arianne Raamstijn, adjunct hoofdredacteur PCM
Onderwerpen: Arianne Raamstijn | Geen reacties »
De houdbaarheid van cd’s en dvd’s
15 juni, 2007
Pas op! Uw gegevens zijn in gevaar!!!
Als u net zo’n bewaardrift heeft als ik, dan liggen er waarschijnlijk stapels cd’s en dvd’s in uw kasten. Volgebrand met alles wat u maar interesseert: foto’s, films, muziek, programma’s… noem het maar op. Maar hoe lang kunt u die cd’s en dvd’s eigenlijk laten liggen alvorens u zich zorgen moet gaan maken over het terughalen ervan?
In één van de komende PCM’s gaan we uitgebreid in op de houdbaarheid van verschillende media, waaronder beschrijfbare cd’s en dvd’s. Toch vond ik het onderwerp zó interessant dat ik iets verder dan de geeikte paden wilde gaan. Uit mijn collectie van films (gebrand op recordable cd) heb ik daarom 150 schijfjes gepakt. Al deze schijfjes zijn gebrand tussen juli 2000 en september 2001. Vervolgens heb ik de inhoud van al deze schijfjes naar een harde schijf gekopieerd. De resultaten zullen u verrassen.
De 150 schijfjes waren van verschillende merken, voornamelijk Lifetec/Medion (Aldi), Platinum en TyboTech (Taiyo Yuden). Dat er duidelijk kwaliteitsverschillen tussen de merken zitten is duidelijk te zien aan het percentage schijfjes dat dusdanig ‘defect’ is dat de gegevens er niet meer af te kopiëren zijn. Overigens moet er voor de duidelijkheid bij vermeld worden dat alle schijfjes krasvrij zijn en van begin af aan in een speciale koffer zijn opgeslagen.
Goed, genoeg inleiding — hier de cijfers.
Platinum: 41 schijfjes, 5 onleesbaar (= 12% uitval)
Lifetec (Aldi): 37 schijfjes, 12 onleesbaar (= 32% uitval)
TyboTech: 36 schijfjes, 0 onleesbaar (= 0% uitval)
Philips: 10 schijfjes, 4 onleesbaar (= 40% uitval)
Imation: 8 schijfjes, 0 onleesbaar (= 0% uitval)
FujiFilm: 6 schijfjes, 0 onleesbaar (=0% uitval)
Octron (Lidl): 5 schijfjes, 0 onleesbaar (=0% uitval)
In zes à zeven jaar tijd zijn een groot aantal schijfjes dus niet merkbaar verouderd. Vooral de schijfjes van TyboTech (Taiyo Yuden) laten een prima indruk achter. De schijfjes zijn fysiek niet ten prooi gevallen aan verkleuringen en het kopiëren van de gegevens is een fluitje van een cent.
Imation en Philips hebben wél te maken met verkleuringen: de oorspronkelijk zilveren buitenrand van de schijfjes is veranderd in een geelachtig kleurtje. Bij Imation blijkt dit niet tot een degradatie te leiden, bij Philips daarentegen wel. Vier van de tien schijfjes is niet meer uit te lezen, wat we een bedroevende score vinden.
Van de supermarktdiscountschijfjes zien we een interessante tegenstelling. Blijkbaar heeft de Lidl een betere fabrikant gevonden voor hun Octron-schijfjes dan de Aldi: de schijfjes van het Lifetec/Medion-merk hebben duidelijk meer moeite de tand des tijds te doorstaan.
Hoewel een doorsnede van 150 schijfjes niet echt representatief genoemd kan worden, zijn de resultaten in ieder geval duidelijk genoeg om een algemeen idee te geven: cdr’s kunnen probleemloos meerdere jaren meegaan, wanneer ze uit een fatsoenlijke fabriek komen. Taido Yuden, dat altijd al bekend heeft gestaan om de uitstekende kwaliteit van hun media, heeft dat in deze test weer eens bewezen. Dat de rotte appels niet altijd bij de no-name’s zitten bewijzen de schijfjes van Philips. Het is dus zaak om uw schijfjes zo nu en dan aan inspectie te onderwerpen en in het geval van belangrijke gegevens zeker niet vergeten af en toe een verse backup te maken.
Xander Hoose, redacteur hardware/internet
Onderwerpen: Xander Hoose | 8 Reacties »
Grijze import?
14 juni, 2007
Over van het kastje naar de muur gesproken…
Als redactie van PCM heeft het volgen van trends en
ontwikkelingen in de digitale wereld onze volle belangstelling. Graag zijn we
er als de kippen bij om nieuwe ontwikkelingen en producten signaleren maar ook
om ze te uit te proberen en te reviewen. Wij zijn als redactie onafhankelijk en
kunnen schrijven (over) wat we willen maar proberen daartoe wel goede relaties
te onderhouden met fabrikanten en leveranciers van de producten waar we over
schrijven.
De fabrikanten zijn immers de bron van de informatie en
aangezien we graag zo vroeg mogelijk over nieuwe producten willen schrijven,
het liefst op het moment dat ze ook net te koop zijn, zijn we voor een groot
deel afhankelijk van de informatie die we van de fabrikanten krijgen. Veel
fabrikanten op hun beurt doen soms veel moeite om aandacht te krijgen voor hun
activiteiten en producten en stellen het op prijs als wij over hun producten
schrijven. Op deze manier dienen wij een gemeenschappelijk doel. Het informeren
van u als lezer en potentiële koper.
Zo bestoken de fabrikanten ons met persberichten over
productaankondigingen en belangrijke ontwikkelingen. Ook worden we vaak
uitgenodigd voor persconferenties en productpresentaties en komen (pr-)vertegenwoordigers
bij ons langs om hun nieuwste producten te laten zien.
Zo steken wij veel tijd en energie in het onderhouden van goede
contacten door het bezoeken van persbijeenkomsten en gaan we soms met grote
fabrikanten op reis naar internationale evenementen.
Allemaal heel leuk maar toch beginnen we ons af te vragen of we
onze tijd wel aan de juiste activiteiten besteden. Steeds vaker overkomt ons
namelijk dat ondanks onze goede contacten met de pr-vertegenwoordigers, we bij
een verzoek om een testexemplaar van een product, nul op het rekest krijgen. De
reden hiervoor is dan dat het betreffende product niet in Nederland verkocht
zal worden. Dit is bijvoorbeeld recent gebeurd met de umpc’s van Samsung en
Sony. De Q1 van Samsung uitgebreid te bewonderen op de Cebit, is officieel niet
in Nederland te koop, want Samsung verkoopt geen notebooks in Nederland. Reden;
te kleine markt. Bij Sony een iets ander verhaal, maar ook de Sony Vaio umpc
wordt niet in Nederland verkocht.
Vinden wij niet leuk maar vooruit, als het apparaat toch niet te
koop is, waarom zouden we er dan over schrijven? Soms lukt het ons nog wel een
artikel van één van onze buitenlandse zusterbladen over te nemen en dan kunnen
we u toch laten genieten van de mooie apparaten waarvoor u naar het buitenland
moet; tenzij….
Plotseling verschijnt er een advertentie in de krant waarin RAF
de Sony UMPC aanbiedt. Nu is de UX1 toch te koop in Nederland. Wij bellen met
onze contactpersoon bij Sony. “Nee hoor dit gaat buiten ons (officiële
importeur) om, we kunnen jullie niet helpen”. Contact opgenomen met RAF, maar
die verwijzen ons weer naar Sony. Zo rennen wij van het kastje naar de muur en
terug. Na nogmaals
bij RAF te hebben aangedrongen om ons toch vooral een reviewexemplaar te lenen,
hebben we nu de toezegging dat ze het gaan proberen en ook Sony blijkt hierdoor
in beweging gekomen, dus er is nog hoop.
Iets soortgelijks geld voor de Samsung Q1 die we ook onlangs in
een advertentie tegenkwamen. Ook hier helpt aandringen bij onze contacten niet.
Wij maar denken dat die pr-mensen er toch ook zitten om hun
merk te promoten? Wij vragen ons af of ze wel in de gaten hebben dat de wereld
om ons heen verandert. Nederland is weliswaar klein en misschien niet
interessant genoeg om niche producten te verkopen? Dankzij internet (en PCM)
weten u en ik echter ook wat er te koop is en Nederlanders reizen veel.
Kortom wij vinden deze houding in deze globaliserende wereld
nogal kortzichtig en vragen ons nu dus serieus af of we onze energie wel in de
relaties met de juiste personen steken? We nodigen alle alternatieve (grijze)
importeurs dan ook van harte uit zich vooral bij ons te melden!
U begrijpt dat wij niet voor een gat te vangen zijn, dus
binnenkort kunt u in ons testcenter lezen over onze ervaringen met Samsungs Q1
umpc. In dit geval dankzij een bedrijf die wel het belang er van inziet dat we
hun producten bespreken, namelijk Intel.
Ger Elskamp, hardware-redacteur
Onderwerpen: Ger Elskamp | Geen reacties »
Opensource spelling
11 juni, 2007
In mijn weblog van 14 mei schreef ik dat taalwetenschappers
steeds vaker gebruikmaken van de pc en handige applicaties om allerlei taalzaken
in kaart te brengen. Ik juich die digitalisering alleen maar toe: gelukkig is
de tijd dat je als eindredacteur of schrijver eindeloze rijen woordenboeken en
taalboeken op je bureau nodig had, voorbij. Inmiddels zijn de Dikke Van Dale en
het Groene Boekje gewoon digitaal beschikbaar. Met één muisklik heb je in één
klap de betekenis, de synoniemen en de antoniemen van een bepaald woord op je
scherm.
Ook interessant is het persbericht dat afgelopen vrijdag werd
verstuurd door OpenTaal: OpenTaal heeft een opensourcewoordenlijst gemaakt
waarin nu 140.000 woorden staan. De woordenlijst is voorzien van het Keurmerk
Spelling van de Nederlandse Taalunie, wat betekent dat de lijst voldoet aan de
regels van de officiële spelling. In eerste instantie werd de woordenlijst
ontwikkeld voor gebruik in OpenOffice.org, Firefox en Thunderbird.
Zelf heb ik die officiële spelling opgegeven toen het nieuwe
Groene Boekje verscheen en ik écht geen wijs meer werd uit wel of geen
tussen-n, waarom het re-integratie en reïncarnatie is, vwo’er en havoër en ga
zo maar door. Bij PCM hebben we er uiteindelijk voor gekozen om gebruik te
maken van de Witte Spelling, de (logischere) woordenlijst van het Genootschap
Onze Taal.
Niettemin vind ik het boeiend dat er zoveel mensen zijn die
hard werken aan een opensource-woordenlijst. Het project loopt sinds eind 2005.
Hulp kunnen ze nog wel gebruiken: op het moment dat ik dit schrijf, moeten er
nog 56288 woorden getypeerd
worden.
Wie de bestanden van de woordenlijst wil downloaden, kan
hier terecht.
Astrid Hesseling, eindredacteur
Onderwerpen: Astrid Hesseling | Geen reacties »
Amerikaans initiatief waarschuwt tieners
8 juni, 2007
In de VS is er een initiatief gestart dat tieners moeten waarschuwen voor de gevaren van het plaatsen van verleidelijke foto’s en persoonlijke informatie op hun weblogs en websites als MySpace en Flickr. Het initiatief, genaamd ‘Think Before You Post’ is een samenwerking tussen de Amerikaanse organisaties Ad Council, de National Center for Missing and Exploited Children en Project Safe Childhood. Deze laatste is een project van het Amerikaanse ministerie van Justitie. De tieners worden gewaarschuwd voor de gevaren in twee online videofilmpjes die aansluiten bij de beleving van tieners (zie clips hieronder).
Ik vind dit een goed initiatief dat navolging moet krijgen in Nederland. Er is in Nederland wel de voorlichtingscampagne ‘Internetseks, daar kun je goed ziek van zijn’ van Stichting Mijn Kind Online, maar deze campagne richt zich alleen op de gevaren van cybersex. Te gemakkelijk verleidelijke foto’s en informatie op het internet zetten is echter een veel groter maatschappelijk probleem. Het is dan ook vreemd dat het zo lang heeft geduurd voordat er initiatief is genomen om tieners te informeren over de mogelijke gevaren van het delen van persoonlijke informatie en foto’s. Het probleem is namelijk al een tijd bekend. Regelmatig verschijnen er berichten in het nieuws over naïeve meisjes die verkracht zijn of andere traumatische ervaringen heb opgedaan omdat ze te gemakkelijk persoonlijke informatie en foto’s op het internet hebben gezet.
Seksueel ontluikende tieners zijn wanhopig op zoek naar aandacht, en dan vooral van de andere sekse. Nieuwe online technologieën zoals instant-messagingsoftware, webcams en weblogs zorgen ervoor dat tieners gemakkelijk in contact kunnen komen met andere tieners. Ze denken echter dat dit allemaal anoniem en dus veilig is. Even een verleidelijke foto maken en doormailen naar die leuke Messenger-jongen kan toch geen kwaad? Op de televisie zien tieners ook constant wannabe-modellen, zangeressen en actrices die bakken met aandacht krijgen door zich als verleidelijke bimbo’s te gedragen. Het is dan ook goed dat er nu een Amerikaans initiatief is, wanneer volgt Nederland?
Donato Ranzato, internetredacteur
Onderwerpen: Donato Ranzato | 1 Reactie »
Lynda en haar videotutorials
5 juni, 2007
Sinds het succes van YouTube is het officieel: video gaat het helemaal
maken. En dan bedoel ik niet zozeer grappige filmpjes op YouTube ,
maar mijn favoriet: de videotutorial. Geen gedoe meer met voorbeelddumps in je boek die niet
kloppen met wat je ziet op het scherm. En bovendien onthoud je dingen ook beter
als je ze meteen ziet. Kortom, de videotutorial is een blijvertje.
Een van de bekendste sites voor videotutorials is Lynda. Zoekmachineoptimalisatie,
Dreamweaver, Acces of InDesign, ik weet niet zo goed waarmee ik moet beginnen.
Wat een schat aan informatie! Het bekijken van een complete cursus kost geld,
maar in de meeste gevallen zijn een paar hoofdstukken gratis beschikbaar.
Gelukkig zijn er ook online heel wat videotutorials te
vinden die je gratis kunt bekijken. Gemaakt door enthousiaste gebruikers of
echte experts. Toen ik bijvoorbeeld laatst bezig was met de Photoshop CS3-dvd (voor
€ 2 extra in de winkel bij PCM 7) kwam ik al snel terecht bij Photoshop-goeroe
Russell Brown .
Er zijn maar weinig mensen die meer van Photoshop weten en die zijn
enthousiasme over het product overtreffen. En dat is misschien wel de kracht
van die videotutorials: het zijn privélessen van de beste docenten, zonder dat
je hiervoor hoeft te betalen of de hele wereld over hoeft te reizen.
Jammer alleen dat er nog niet heel veel Nederlandstalige
videotutorials beschikbaar zijn. Ik zie daar wel een schone taak voor PCM. Als
u mij laat weten welke tutorials er op uw verlanglijstje staan, dan ga ik mijn
best doen meer tutorials online te krijgen!
Arianne
Raamstijn, adjunct hoofdredacteur
Onderwerpen: Arianne Raamstijn | 1 Reactie »
oudere berichten »